سفره افطار بیست و نهم در کوچهای پهن شد که بعضی از میزبانانش دیگر خانهای نداشتند. خانههایشان آسیب دیده بود و غیر قابل سکونت، اما تصمیم گرفتند در همان کوچه سفرهای از نور بیندازند.
اهالی کوچه با اینکه طعم جنگ را چشیده اند، اما پیشقدم شدند تا اهل محل دور یک سفره جمع شوند. در شبهای پایانی ماه رمضان کوچه توسلی حالا آرامآرام شبیه یک خانه شده است؛ خانهای بزرگ و پر از عشق که سقفش آسمان است و نامش ایران .
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه