به نظر میرسید انگار قرار امسال این کوچه ناتمام خواهد ماند؛ اما این مردم از هر طوفانی سرسختترند. غروب پانزدهمین روز رمضان که نزدیک شد، اهالی دوباره کنار هم ایستادند. سفرهای در میان کوچه برپا شد؛ ساده، اما گرم و زنده، درست شبیه دلهایی که آن را میزبانی میکردند.
با صدای غرش آسمان این شبهای تهران، کوچه اما در روشنای میلاد امام حسن مجتبی (علیهالسلام) میزبان امید بود. امیدی که حتی در دل جنگ هم میتواند چراغی را روشن نگه داشت. چراغی از جنس عشق به خاک و باورهایمان؛ که اجازه نمیدهد این کوچه خاموش بماند، حتی وقتی دنیا در طوفان است.
دو سال است که در آژانس مستند سو با پویش کوچه افطاری مهمان کوچههای شهر هستیم. امید است این رسم در سالهای آینده پر شور و با شکوه با هموطنانمان در تمامی کوچههای کشور برگزار شود.
نظرتان را درباره این مطلب بنویسید !
ارسال دیدگاه