پرواز به خانه

عکاس :زهرا استادزاده

ماریا سعیدی ۴۹ سال پیش در تهران به دنیا آمد، اما اصالتا بختیاری است. دیپلم تجربی دارد و علی رغم میل خانواده برای تحصیل در پزشکی، به دنبال هنر رفت. از نوجوانی شروع به یادگیری نقاشی با آبرنگ، تذهیب، مینیاتور و نقاشی روی چرم کرد.خانواده ماریا به آمریکا سفر کردند، اما او تا آمدن گرین کارتش که ۱۱ سال طول می کشد، برای این که دست پر به آمریکا برود، دوره های ماساژ و طب سنتی را در هند و  هلند و دوره های مختلف هنری دیگر همچون صنایع دستی و آرایشگری را در ایران می گذراند. ۴۱ ساله بود که گرین کارتش صادر می شود. ماریا به آمریکا رفت، اما بعد از ۵ ماه زندگی در آنجا، به این نتیجه می رسد که آداب و رسوم این کشور با روحیه اش سازگار  نیست و ترجیح داد که  به ایران برگردد و آموخته های هنری خود را در جهت رشد و توانمندسازی زنان کشورش به کار گیرد.  روستای«گرمه» جایی بود که به لحاظ حضور گردشگران و توریست داخلی و خارجی پتانسیل مناسبی برای شروع کار داشت. علاقه آنها برای خریدن صنایع دستی جرقه ای در ذهن او می زند.ماریا  بعد از کمی تحقیق متوجه می شود که «کاربافی» یا «پارچه بافی» یکی از هنرهای دیرین این منطقه است  یکسری طرح و ایده برای این کار داشت که برای اجرا کردن آنها روی پارچه نزد خانم زهراعلیخانی که این هنر را از مادرش آموخته بود، رفت که وی سفارش های ماریا را قبول کرد.مادر زهرا و چند زن میانسال دیگر قدیمی ترین صنایع دستی این منطقه را انجام می دادند.زندگی در کویر، مردمانش را سخت کوش و هنرمند می کند تا از هر آنچه در کنارشان بوده یا از اجدادشان به ارث رسیده است، به خوبی بهره گیرند. دختران این مناطق از همان بچگی در کنار مادران خود نشسته و به دست های آنها نگاه می کنند تا هنرهای به یادگار مانده را یاد بگیرند. زهرا در کنار مادر نشست و «کاربافی» یا همان پارچه بافی را با تمام جزئیات را یاد گرفت.زمانی که زهرا کارش را به طور جدی و حرفه ای و مستقل در زیرزمین خانه شروع کرد، توریست خیلی زیادی به آن  منطقه نمی آمد، اما همان هایی هم که می آمدند مشتاق دیدن صنایع دستی آنجا بودند. یکی از اهالی، توریست ها را برای گردش و خرید سفره، چادر شب و حوله به روستا می آورد. بعد از مدتی که کارش رونق می گیرد، قسمت کوچکی از حیاط خانه را هم به کارگاه خود اضافه می کند«زهرا علیخانی» که حالا یکی از کارآفرین های موفق شهرستان خور است،او معتقد است که اگر بیشتر از پیش از این هنر و تولید کنندگان آن، حمایت شود، می توانند این حرفه را به خوبی معرفی کنند چون برای بسیاری از مردم ایران، ناشناخته است.

5 پاسخ به “پرواز به خانه”

  1. امین گفت:

    عالی. عکس ٱخر پایان بندی خوبی بود. دمتون گرم

  2. علی دهقان گفت:

    سلام.بسیار عالی.ممنون از دوست و همکار گرامی،سرکار خانم استاد زاده

  3. احسان گفت:

    احسنت بسیار پر قدرت. گزارش هم جذاب و گیرا بود.

  4. مصطفی محمد قاسملو گفت:

    سلام علیکم. از دیدن عکس ها لذت بردم. خانم استاد زاده، خسته نباشید. روستای گرمه به نظرم سوژه خوبی برای تولید مستند باشه.

  5. مریم نجاتی بوشهری گفت:

    خیلی خوب و عالی بود، خسته نباشید و خدا قوت به خانم استادزاده بابت این مجموعه.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *