عاشیق سلیمان

عکاس :زهرا استادزاده

روزگاری در آذربایجان، عاشقی بخشی از زندگی مردم بود، نه مثل امروز که چون فرهنگی رو به انقراض اما هنوز دلکش و روح افزا، مختصر دقایقی به عنوان زینت المجالس، مجالش دهند. زینال ابراهیم نژاد در آن روزگار تنها درآمدش از عاشقی بود و خواندن در مجالس جشن و سرور. در سراسر آذربایجان محفل عروسی برپا نمی شد مگر آنکه عاشیق سلیمان در آنجا با صوت ملکوتی اش نشاط و معرفت می پراکند و دل ها را تکان می داد.

عاشقی که به موزه ها رفت، زینال ماند و تخلص عاشیق سلیمان و آن ساز فرتوت. استاد 70 ساله، ساکن روستای ارکوین است. جایی که در آن تلویزیون جمهوری اسلامی را نمی توان به تماشا نشست و در نتیجه کودکان روستا تصور می کنند که رئیس جمهور کشورشان الهام علی اف است. شعار «هیچ کس تنها نیست» در ارکوین دروغی بیش نیست و هیچ اپراتوری به مردم این روستا آنتن نمی دهد. انگار نه انگار که معنای ارکوین به فارسی می شود «سفره باز».

عاشق سلیمان 32 سال است که منتخب مردم در شورای روستاست و می گوید 32 سال است که وضع ارکوین همین بوده. استاد آواز اما هنوز سرپاست و مشغول آموزش عاشقی به پسر و نوه اش. او آذربایجان را تا دو نسل بعد از خود بیمه کرده. پیرمرد از پای ننشسته و هفته ای یک بار از لایو اینستاگرام کنسرت زنده برگزار می کند برای آذربایجان.

مطالب مرتبط

  • هیچ مطلب مرتبطی یافت نشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دو × دو =