ساربان شتر های بی مرتع

عکاس :اشکان پردل

در نزدیکی های مرز ایران و افغانستان یکی از محروم ترین روستاهای مملکت هنوز از پا نیفتاده. روستای کالشور از توابع شهرستان خواف فقط در یک قلم در زلزله سال 76 یک بار به طور کامل کن فیکون شد و پس از آن 20 سال خشکسالی سخت را پشت سرگذاشت. مردم برای گذران عمر چاره ای نداشتند جز دامداری و در میان دام ها هم برای کویر گزینه ای پیدا نمی شد بهتر از شتر. در این روستا دین و اقتصاد محور مشترکی دارند. مولوی اصغر کلندرزهی، روحانی روستا و یکی از موفق ترین پرورش دهندگان شتر در منطقه است. او برای 20 نفر شغل ایجاد کرده. مولوی می گوید مدتی است که منابع طبیعی برای چرای شترها موانعی ایجاد کرده به بهانه حفاظت از محیط زیست و این برای حیات مردمی که تنها درآمدشان از پرورش شتر است، خطر بزرگی محسوب می شود. ساربان شترهای بی مرتع، می گوید: «شتر خار می خورد، چیزی که هیچ دامی طرفش نمی رود. چیزی را که تخریب نمی کند، آنچه را خدا داده، هرس می کند و خیر می رساند».

مطالب مرتبط

  • هیچ مطلب مرتبطی یافت نشد

یک پاسخ به “ساربان شتر های بی مرتع”

  1. غفور گفت:

    به عرض می رسانم که روستای کال شور در زلزله ۷۶ خراب نشده بلکه اسیب دیده تمام روستاهای بخش جلگه زوزن براثر زلزله سال ۵۷ دولت نوسازی ساخته وروستاهای بافت قدیمی تخریب شده به علت انکه پناهگاه اشرار افغانی شده بود در ضمن شغل بسیاری از مردم قاچاق است قدیم بیشتر امروزه کم تر

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نه + 17 =