ابو علوه

عکاس :زینب گرجی زاده

اینجا خوزستان است؛علوه…

 روستایی که بر بلندی ساخته شد و به همین سبب در گویش محلی چنین نام گرفت. مردم عرب زبان روستا ساده و صمیمی و پیرو رسوم غنی پیشینیان خود روزگار می‌گذرانند. سالیان درازی است که پیشه‌ی اصلی آنها زراعت و دامداری است. در جریان سیلاب سال ۹۸، روستا متحمل خسارات زیادی شد که در نهایت به کوچ موقت ساکنین منجر گشت.

پس از عملیات بازسازی روستا و بازگشت اهالی، مشکلات معیشتی ناشی از سیلاب تا حدی پیش رفت که همه برای حل آن دست به دامان بزرگ روستا شدند؛ آقای کریم باوی یا همان ابو علی! اغلب زنان علوه کمابیش با صنایع دستی سنتی آشنایی دارند. سامان‌دهی به این امر ذهن ابوعلی را به خود مشغول ساخت و در نهایت حصیر بافی یا همان اخراضه بافی را به عنوان اصلی‌ترین هنر زنان روستا در برنامه‌ی کار روزانه‌ی آنها قرار داد. در این میان کشت بذر نوعی چای ترش کمیاب که در اصل از سال‌های دور به عنوان سوغات حج توسط پدر ابوعلی از عربستان به ایران آورده شده بود و از قضا با اقلیم روستا نیز سازگار بود، مجدد در برنامه زراعت و کشت قرار گرفت. مراحل به ثمر رساندن و فرآوری چای ترش و منظره‌ی چشم‌نواز این مزارع سرخ رنگ، موجب شد پدیده‌ی گردشگری در علوه نیز رونق یابد.

مطالب مرتبط

  • هیچ مطلب مرتبطی یافت نشد

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

7 + پانزده =